Przejdź do głównej zawartości

Powrót z tarczą- Oceny

Tak jak się spodziewałem, kolejny mecz Widzewa, to wielki katorgi dla kibica. Oglądać grę podopiecznych trenera Franciszka Smudy, to z pewnością nie najprzyjemniejsza rzecz jaką można robić w sobotnie popołudnie, ale kibicem się jest a nie bywa, tak więc swój ukochany klub trzeba jakoś wesprzeć.  MKS Ełk, to rywal z którym łodzianom przyszło się mierzyć podczas tego weekendu i z pewnością nie był to przeciwnik, którego było łatwo pokonać. Tym razem jednak zwycięstwa nie musimy zawdzięczać bramkarzowi, a bardziej szczęściu, które było po Naszej stronie. Bramka szybko stracona po raz kolejny pokazała, że obrona Widzewa nie istnieje. Dośrodkowanie przez nikogo nie zablokowane i strzelec pozostawiony bez żadnego krycia. Na szczęście jednak w drugiej połowie Widzew nieco wziął się do pracy i gole jakoś padły. Wynik, to niestety jedyne pocieszenie tego spotkania.

Maciej Humerski- nie miał szczególnie dużo pracy, za bramkę trudno go winić. W ostatnich minutach wybronił strzał, który mógł się okazać wielką sensacją, gdyby gol wówczas padł.
Marcin Kozłowski- bardzo słaby występ. Nie pokazał nic wielkiego, a do tego dopuścił do dośrodkowania, po którym padł gol dla gospodarzy.
Sebastian Zieleniecki- chyba najgorszy występ kapitana. Na niego spada wina za gola, gdyż nawet nie zrobił nic, by ta bramka nie padła. Do tego nie trafił do bramki w sytuacji, gdy powinien był to zrobić. Mnóstwo błędów w obronie.
Damian Kostkowski- chyba nieco lepiej od Ziela, ale na jego barki też trzeba zarzucić winę za gola.
Marcin Pigiel- z obrońców chyba najlepszy występ. Mało brakowało, a by strzelił gola, na jego nieszczęście, na posterunku był bramkarz. Próbował coś szarpać, ale pozostawiał zbyt wiele dziur na swojej stronie. Zaliczył jednak asystę.
Mateusz Michalski- w tej rundzie można go pochwalić za stałe fragmenty gry, ponieważ to akurat mu dobrze wychodzi. Reszta jest do poprawy.
Maciej Kazimierowicz- bardzo, ale to bardzo słaby mecz w jego wykonaniu. Do tego dał się ogrywać niczym dziecko.
Dario Kristo- gra ogólnie nie najlepiej, ale na jego plus idzie to, że trafia do siatki. Jest skuteczny i po raz kolejny ratuje wynik. Tym razem go oszczędzę.
Marcin Pieńkowski- coś tam próbował, ale brakowało dokładności. Sprawiał kogoś zamotanego.
Michał Miller- w pierwszej części gry coś tam szarpał z przodu, ale po dwóch, trzech faulach na nim, trochę zgasł. Miał jednak momenty, że próbował zmienić obraz gry, oddając z dwa strzały na bramkę.
Robert Demjan- nic wielkiego nie pokazał. Zawodnik o takiej klasie musi grać lepiej.
...
Karol Stanek- cichy bohater meczu. Uratował remis.
Daniel Mąka- z samej gry jego niewiele wynikało. Dużo więcej zagrożenia jednak robił po stałych fragmentach gry.
Daniel Świderski- miał chyba za mało czasu, niczym się nie wyróżnił.
Marcin Przybylski- grał za krótko.
...
trener Franciszek Smuda- nie wiem czy czyta to trener, ale jestem pewnie nie jedyną osobą, która wielkie pretensje ma do gry środkowych obrońców. Po co podczas okresu przygotowawczego sprawdzał inne warianty, skoro teraz gra kompletnie inaczej. Słabo znowu wygląda środek pola. Do tego widać problem ze stwarzaniem akcji z gry. Niestety, Widzewa jeżeli już tworzy jakieś akcje, to wiele w tym przypadku lub po prostu jakiś stały fragment gry. Mniej kombinowania, więcej prostej gry. O nic więcej nie proszę.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Widzew pisze nową historię

O historii należy pamiętać, wspominać oraz się z niej uczyć. Należy również ją pisać na nowo. Widzew w spotkaniu z GKS Katowice rozpoczął swoją kolejną z debiutem nowego bramkarza między słupkami, pierwszym golem przed własną publicznością w wykonaniu Sebastiana Bergiera, a to tylko początek. Wspominając o historii trudno nie zahaczyć o moment, który miał miejsce przed rozpoczęciem spotkania. Wówczas Widzew pożegnał jednego z byłych udziałowców- Ismata Kousanna. Współtwórca sukcesów łódzkiego klubu z lat 90' pozostawił po sobie coś do czego teraz dzisiejszy Widzew chciałby nawiązać, a być może nawet prześcignąć. Z gorącym letnim okienkiem transferowym, za które odpowiada dzięki finansowemu wsparciu Robert Dobrzycki, o pisanie historii powinno być łatwiej. Z katowickim zespołem wiąże się zresztą niejedna historia, również i moja o której niebawem wspomnę. Żegnając stary stadion właśnie z GKS-em rozpoczęliśmy serię bez porażek z tym klubem. Tak to właśnie z nimi w 2014 roku zremisowa...

Gdzie radość z gry, Widzewie?!

Sobotnia porażka z Lechią Gdańsk komplikuje przedsezonowe plany Widzewa. Łódzki zespół zmierza w odwrotnym kierunku do zaplanowanego jeszcze kilka miesięcy temu. Rzeczywistość Widzewa miała wyglądać zupełnie inaczej. Z kolejki na kolejkę robi się jednak coraz bardziej nerwowo. Trudno właściwie nazwać widzewiaków "drużyną". Podopieczni trenera Igora Jovicevicia nie sprawiają drużyny, która pójdzie nie tylko za sobą w przysłowiowy ogień, ale nawet nie czerpie radości z tego co robi. Presja, którą tyle razy się przytacza wiąże tym ludziom nogi, a najgorsze w tym wszystkim, że sam trener który jest wciąż najświeższą osobistością w klubie nie jest w stanie zmienić nic. Niemalże cała drużyna zagubiła gdzieś swoją formę. Wielu z przybyłych tu zawodników miała robić różnicę, podnieść jakość sportową jakiej nie było w poprzednim sezonie. Niestety różnicy nie ma żadnej. Nawet po objęciu prowadzenia, Widzew nie ma apetytu na kolejne gole. Cofa się, jakby przestraszony potęgą Lechii, któ...

Rewolucja w Widzewie?

Zastał łódź dziurawą, zostawia na powierzchni załataną. Tymczasowy trener okazał się strzałem w dziesiątkę. Patryk Czubak wykonał kawał dobrej roboty, poniekąd dopisywało mu szczęście. Nie ma jednak co polemizować z wkładem w postęp jaki dokonał się w zespole. Obejmował drużynę w nieciekawym położeniu. Widzew w piłkarską wiosnę wszedł z kompletem porażek, brakiem wzmocnień i masą kontuzji. Sytuacja była nie do pozazdroszczenia. Na horyzoncie pojawiało się światełko, że może coś się zmieni. Może ktoś drużynę wzmocni, ktoś w końcu wróci. Po zmianie trenera, sytuacja poprawiła się. Widzew grał skuteczniej w tyłach, a i do przodu ta gra częściej kibica radowała. Remis z Radomiakiem, czy minimalna porażka z Jagiellonią wstydu nie przynosiły. Szczególnie mecz z Mistrzem Polski pokazał, że łodzianie mogą grać lepiej i wcale nie muszą się nikogo bać. Przy odrobinie szczęścia mecz można byłoby nie tyle co zremisować, ale nawet go wygrać. Zwycięstwo przyszło dopiero w trzecim starciu, z GKS Kato...