Przejdź do głównej zawartości

Rewolucja w Widzewie?

Zastał łódź dziurawą, zostawia na powierzchni załataną. Tymczasowy trener okazał się strzałem w dziesiątkę. Patryk Czubak wykonał kawał dobrej roboty, poniekąd dopisywało mu szczęście. Nie ma jednak co polemizować z wkładem w postęp jaki dokonał się w zespole.

Obejmował drużynę w nieciekawym położeniu. Widzew w piłkarską wiosnę wszedł z kompletem porażek, brakiem wzmocnień i masą kontuzji. Sytuacja była nie do pozazdroszczenia. Na horyzoncie pojawiało się światełko, że może coś się zmieni. Może ktoś drużynę wzmocni, ktoś w końcu wróci. Po zmianie trenera, sytuacja poprawiła się. Widzew grał skuteczniej w tyłach, a i do przodu ta gra częściej kibica radowała. Remis z Radomiakiem, czy minimalna porażka z Jagiellonią wstydu nie przynosiły. Szczególnie mecz z Mistrzem Polski pokazał, że łodzianie mogą grać lepiej i wcale nie muszą się nikogo bać. Przy odrobinie szczęścia mecz można byłoby nie tyle co zremisować, ale nawet go wygrać. Zwycięstwo przyszło dopiero w trzecim starciu, z GKS Katowice. To fantastyczna informacja przed zbliżającą się przerwą reprezentacyjną. Jutro drużynę przejmie jednak nowy szkoleniowiec i przed nim nieco lepsze położenie niż przed oddającym mu drużynę trenerem Czubakiem, który przejmując zespół takich luksusów nie miał.

Widzew ma obecnie aż 7 punktów przewagi nad strefą spadkową. Nowy trener dwa tygodnie na poznanie zespołu z bliska. Te kilkanaście dni, to zdecydowanie więcej niż kilka jednostek treningowych jakie mógł z drużyną przeprowadzić Patryk Czubak. Można popracować nad innym ustawieniem, popracowaniem nad stałymi fragmentami gry. Rewolucji z pewnością jakiejś nie będzie, ale to szansa na zrobienie czegoś, co odmieniłoby drużynę. Dużo dało przyjście do drużyny szczególnie dwóch zawodników. Peter Therkildsen oraz Lubomir Tupta okazali się przynajmniej po tych kilku meczach raczej wzmocnieniami. Zwiększyli wachlarz możliwości i z miejsca stali się podstawowymi zawodnikami. W dodatku wrócili po kontuzjach: Marcel Krajewski, Juan Ibiza, Bartłomiej Pawłowski czy Lirim Kastrati. Te kilka minut rozegranych przez Fabio Nunesa, to także dużo. Pierwsze koty za płoty ma za sobą także Paweł Kwiatkowski czy Nikodem Stachowicz. Teraz nowy trener musi ten zespół poznać i wykorzystać największe atuty.

Przychodząc do drużyny, miejmy nadzieję, że jednym z wymogów było dążenie do gry ofensywnej. Kibice są raczej zmęczeni tymi kółeczkami, graniem wszerz i do tyłu oraz a 'la atak pozycyjny od bramkarza. Widzew ma kilka silnych punktów, być może zmiana ustawienia byłaby nie najgorszym pomysłem. Próba przejścia na wahadłowych, a może gra na dwóch napastników? Coś można spróbować. Może 5-4-1?

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Widzew pisze nową historię

O historii należy pamiętać, wspominać oraz się z niej uczyć. Należy również ją pisać na nowo. Widzew w spotkaniu z GKS Katowice rozpoczął swoją kolejną z debiutem nowego bramkarza między słupkami, pierwszym golem przed własną publicznością w wykonaniu Sebastiana Bergiera, a to tylko początek. Wspominając o historii trudno nie zahaczyć o moment, który miał miejsce przed rozpoczęciem spotkania. Wówczas Widzew pożegnał jednego z byłych udziałowców- Ismata Kousanna. Współtwórca sukcesów łódzkiego klubu z lat 90' pozostawił po sobie coś do czego teraz dzisiejszy Widzew chciałby nawiązać, a być może nawet prześcignąć. Z gorącym letnim okienkiem transferowym, za które odpowiada dzięki finansowemu wsparciu Robert Dobrzycki, o pisanie historii powinno być łatwiej. Z katowickim zespołem wiąże się zresztą niejedna historia, również i moja o której niebawem wspomnę. Żegnając stary stadion właśnie z GKS-em rozpoczęliśmy serię bez porażek z tym klubem. Tak to właśnie z nimi w 2014 roku zremisowa...

Gdzie radość z gry, Widzewie?!

Sobotnia porażka z Lechią Gdańsk komplikuje przedsezonowe plany Widzewa. Łódzki zespół zmierza w odwrotnym kierunku do zaplanowanego jeszcze kilka miesięcy temu. Rzeczywistość Widzewa miała wyglądać zupełnie inaczej. Z kolejki na kolejkę robi się jednak coraz bardziej nerwowo. Trudno właściwie nazwać widzewiaków "drużyną". Podopieczni trenera Igora Jovicevicia nie sprawiają drużyny, która pójdzie nie tylko za sobą w przysłowiowy ogień, ale nawet nie czerpie radości z tego co robi. Presja, którą tyle razy się przytacza wiąże tym ludziom nogi, a najgorsze w tym wszystkim, że sam trener który jest wciąż najświeższą osobistością w klubie nie jest w stanie zmienić nic. Niemalże cała drużyna zagubiła gdzieś swoją formę. Wielu z przybyłych tu zawodników miała robić różnicę, podnieść jakość sportową jakiej nie było w poprzednim sezonie. Niestety różnicy nie ma żadnej. Nawet po objęciu prowadzenia, Widzew nie ma apetytu na kolejne gole. Cofa się, jakby przestraszony potęgą Lechii, któ...